Το  Αιώνιο Παρόν:

από τον VAMAKHEPA

Είναι γνωστό ότι πίσω από κάθε ζωή και κάθε μορφή, υπάρχει μία μεγάλη, παγκόσμια Συνείδηση που στη Θεοσοφία ονομάζεται και Λόγος!

Συχνά ακούμε γι’ αυτή την παγκόσμια συνείδηση που, ορισμένοι τεχνολογικοί  ερευνητές (επιστήμονες) πειραματίζονται, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που καταγράφουν τις αντιδράσεις (συναισθήματα) του κόσμου κάτω από ορισμένα συνταρακτικά και, όχι μόνον, γεγονότα π.χ. μετά την πτώση των δίδυμων πύργων, μετά την ανάθεση των Ολυμπιακών αγώνων σε κάποια πόλη, μετά από ένα μεγάλο ματς ποδοσφαίρου, ή μετά από ένα πολύνεκρο  δυστύχημα.

Η εκδήλωση αυτής της Συνείδησης  είναι αυτή που αποτελεί και την πορεία της πνευματικής μας εξέλιξης και μ’ αυτή ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε.

Γι’ αυτή τη Συνείδηση, που εδρεύει γύρω από τη Γή, δεν υπάρχει παρελθόν και εκείνο που για μας υπήρξε, γι’ αυτήν είναι ένα γεγονός που γίνεται τώρα.

Για την μεγάλη Συνείδηση δηλαδή  το παρελθόν είναι το παρόν και τα γεγονότα που συνέβησαν σε κάθε στιγμή του παρελθόντος, γίνονται (συμβαίνουν) ακόμα μέσα σ’ αυτήν, αποτελούν δηλαδή ακόμα μέρος του εαυτού της.

Η θνητή διάνοιά μας δυσκολεύεται να συλλάβει αυτό το «αιώνιο παρόν» παρ’ όλο που είναι μια από τις μεγάλες Αλήθειες, όταν όμως το καταλάβει, μας κάνει να αντιληφθούμε μια καινούρια αξία σε όλα τα πράγματα.

Όσο μυστηριώδης και απίστευτη είναι η ιδέα του «αιωνίου παρόντος» είναι δυνατόν σε μας, να μάθουμε κάτι:

Ο άνθρωπος, το άτομο, η κάθε ψυχή που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχει  πραγματικά πλαστεί κατά την εικόνα του Πλάστου της και μάλιστα όπως ο Πλάστης ευρίσκεται τώρα (στην εξέλιξή του), έτσι και ο κάθε άνθρωπος θα είναι (θα έχει πλήρως εξελιχθεί) κάποια μέρα.  Από αυτό συμπεραίνουμε ότι όταν αναπτύξουμε τις ψυχικές δυνάμεις μας, που τώρα βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση,  θα μπορούμε από τότε ν’ αγγίξουμε την «περίμετρο» ή την «άκρη» της μεγάλης αυτής Συνείδησης και να δούμε τα γεγονότα του παρελθόντος σα να γίνονται σήμερα.

Συμβαίνει δε ο ερευνητής να μη βρίσκεται μπροστά από ένα πανόραμα που του αποκαλύπτεται, όπως γίνεται στον κινηματογράφο, αλλά ζεί πραγματικά σ’ αυτό το δήθεν παρελθόν. Θέλει ας πούμε να δει τη Γή πώς ήταν πριν να στερεοποιηθεί ο φλοιός της, βρίσκεται τότε σα να  ζει πριν από εκατομμύρια χρόνια, είναι γύρω του η Γη και τα στοιχεία της που είναι λιωμένα να «βράζουν», μπορεί να εξετάσει ό,τι γίνεται, ν’ ακούσει τις εκρήξεις, να αισθανθεί την θερμότητα και την πίεση, χωρίς να βρίσκεται σε κατάσταση ονείρου, αλλά ακριβώς,  όπως πάμε σήμερα σε μια κεντρική πλατεία π.χ. και ακούμε τον θόρυβο της κίνησης, βλέπουμε τους ανθρώπους που κινούνται γύρω μας κλπ. Το ίδιο αν θέλει να λάβει μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, στη μάχη του Μαραθώνα ή, αν θέλει, να βρεθεί  δίπλα στον Πλάτωνα και ν’ ακούσει τους λόγους του.

Υπάρχουν (λίγοι) άνθρωποι, που είναι αναζητητές της Υπέρτατης Γνώσης  και  βρίσκονται  σε υψηλά επίπεδα στην Ατραπό της Αλήθειας ή Θεοσοφίας (Άγιοι εν ζωή (αναχωρητές ασκητές), Μαχάτμας,* yogin της τρίτης βαθμίδας κ.α.) που είναι σε θέση να έλθουν σε επαφή με το «αιώνιο παρόν» και να μας δώσουν όποια πληροφορία μας «επιτρέπεται να μάθουμε»! (Προφητείες κλπ.)

Ας πάμε τώρα στην ονομασία Μαχάτμα:

Μαχάτμα: (μαχ = μεγάλο/η, άτμα = ο Υπέρτατοςή Εσώτατος, Εαυτός μας ή Πνεύμα ή και Άγιον Πνεύμα, που εδρεύει μέσα σε κάθε ενσαρκωμένη ψυχή ή οντότητα. Την ονομάζουν και Μεγάλη Ψυχή, χωρίς να κυριολεκτούν διότι η ατομική ψυχή που εξελίσσεται ονομάζεται (Σανσκριτικά πάντα) jivan. (Γνωστότατος ο Μαχάτμα Γκάντι.) που έφερε αυτό το όνομα, χωρίς βέβαια να ξέρουμε σε ποιό επίπεδο εξέλιξης ευρίσκετο.

Ας ερμηνεύσουμε τη λέξη Μαχάτμα ως  «Μεγάλο Πνεύμα». Οι Μαχάτμας λοιπόν, είναι εξελιγμένες οντότητες που επιστρέφουν στο Γήϊνο επίπεδο, προκειμένου να διδάξουν στους ανθρώπους, αυτό που, σύμφωνα με το σχέδιο του Δημιουργού, είναι αναγκαίο να διδαχθούν, σε κάθε εποχή (= σε κάθε ενσάρκωση.)

Δεν είναι τυχαίο δηλαδή ότι το κάθε τι «εφευρέθηκε» ή μας «παραδόθηκε»  σε κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο (στην «ώρα του».)

Το μειονέκτημα αυτής της μεγάλης αξίας είναι ότι αυτές οι πληροφορίες χαρακτηρίζονται, συνήθως, ως «Απόκρυφες» για μας, τους κοινούς θνητούς και αυτό οπωσδήποτε συμβαίνει προκειμένου να μας προστατεύσουν από γνώσεις και έννοιες  που δεν είμαστε ακόμα ώριμοι για να τις μάθουμε! (όπως π.χ. δεν μπορούμε να διδάξουμε σε μικρά παιδιά φιλολογία, αν πρώτα δεν μάθουν το αλφάβητο, την γραμματική κλπ.).